Historie Wampex Vledder

In 1988 hebben 2 teams uit Vledder voor het eerst meegedaan aan een Wampex in Opsterland. Een hele belevenis, één team van de vrijwillige brandweer en één van de gemeente. Veel familieleden dachten waarschijnlijk dat ze ons voor het laatst uit konden zwaaien, toen we vol goede moed en met een aanhanger vol fietsen vertrokken naar een manege in Hemrik.

We hadden geen bijzondere voorbereidingen getroffen, niemand had enig idee wat ons te wachten stond. Het bleek al snel dat 3 fietsen voor een team van 6 man niet ideaal was. Het duurde niet lang voor de eerste fiets het begaf, het was dan ook zwaar terrein. Het was vreselijk nat en veel routes die ons compleet onbekend voorkwamen, ook het lopen op gympen was niet ideaal. Maar we hebben het overleefd en zelfs uitgelopen of gefietst. Terug in de manege in Hemrik zaten zelfs enige dames op ons te wachten, waar vind je dat nog?

Eenmaal terug aan de basis kwamen de kriebels; in zo’n mooie omgeving als die van Vledder kunnen we dat toch ook zelf organiseren? Maar dan maken we hem wel zwaarder als in Opsterland.  Zo gezegd, zo gedaan, er was een enthousiaste groep die dit wel zag zitten. Zo begonnen Wieger Visser, Roel Herder, Gerrit Sikkema en Anne Kemkers de koppen bij elkaar te steken en werd contact gelegd met Jan Laan, de initiatiefnemer van de Opsterlandse Wampex. We kregen zijn draaiboek mee en we konden aan de slag. Na zorgvuldige voorbereiding, met veel overleg met alle terreinbeheerders kon het proeflopen beginnen.

Ook dat was afzien, want de volledige route werd getest, vaak op de vrijdagavond- en nacht. Het gemeentebestuur van Vledder stond zeer positief tegenover dit initiatief, het was natuurlijk ook een prima promotie voor het gebied. Burgemeester Maagendans stelde de Wampex wisselbeker beschikbaar en stond in de begin periode samen met zijn vrouw op de chocopost.  Zo’n beetje alle medewerkers van het gemeentehuis en de complete brandweer waren ’s nachts in actie om de posten te bemensen.

In de eerste jaren moest een steunzender/antenne onderweg zorgen voor een goed contact naar de centrale post in de kazerne. Ook voor de postbezetting was het nog afzien, we hadden nog geen keten enz. en men zat vaak in een auto bij de posten of stond gewoon de hele nacht in het veld.Om het financieel rond te krijgen zijn diverse sponsoren benaderd. Ook enkele aannemers werden gestrikt, zodat de bezetting van de posten bij de opdrachten de nacht fatsoenlijk konden door brengen in keten.

De eerste tocht, met ongeveer 40 ploegen, ging richting Boschoord met een chocomel post in de kantine van Hoeve Boschoord, een heel gezellige happening, waarbij sommige deelnemers zelf al wat toevoegingen meegenomen hadden voor de chocomel, het bleek goed te mixen.

De deelnemers waren allen zeer enthousiast en we besloten door te gaan, zo kregen we na een tijd zelfs een wachtlijst. Dit konden we in het begin redelijk oplossen door de ruimte tussen de starttijden te verkleinen. Later is het aantal deelnemers uitgebreid, maar toen de wachtlijst weer groeide hebben we de A en B routes ingevoerd. Hierdoor konden we in totaal 90 teams laten starten. Dit lukte mede doordat omstreeks 1996 de brandweerkazerne in Vledder, door de vrijwilligers is uitgebreid met extra stallingsruimte. Dit kwam de  Wampexorganisatie natuurlijk goed uit. Er was nu voldoende ruimte om de Wampex te organiseren voor 90 teams.

Ondertussen een paar bestuurswisselingen en toevoegingen, Saskia Zoetelief zorgde jarenlang voor het financiële gedeelte en na een tijdje kwamen Henk Dooren en Jacob Slagter de organisatie versterken. Later kwam ook Lia Meinders bij ons. Roel Herder en Gerrit Sikkema en Saskia zijn na een groot aantal jaren gestopt.

De brandweerkazerne is steeds het start en finishpunt. Van hieruit hebben we voldoende mogelijkheden om pittige routes uit te zetten. Er is in de loop der tijd gelukkig een hele goede verstandhouding ontstaan met de terreinbeheerders. Zo kloppen we bijna jaarlijks succesvol aan bij o.a. Natuurmonumenten, Staatsbosbeheer, Drents Landschap, de Maatschappij van Weldadigheid en de Eese. Soms worden wijzigingen aangebracht als het terrein bepaalde kwetsbaarheden heeft.

 In de loop van de tijd wordt ook de Wampex Vledder steeds professioneler. Zo lukt het dankzij C2000 om moeiteloos een goed verbindingsnetwerk in de lucht te houden. Er rijden nu ’s nachts  2 mobiele posten in 4x4 auto’s in het terrein om probleempjes op te lossen, de mensen op post te brengen en om zoekgeraakte ploegen weer op te sporen. Ook is het ondertussen vaak een hele drukte bij de finish en is het reünie gehalte vrij groot. Sinds een aantal jaren is de organisatie uitgebreid met een speciale opdrachten commissie bestaande uit leden van de vrijwillige brandweer uit Vledder. De meest bizarre opdrachten worden in dit team bedacht en uitgewerkt.

Voor de organisatie is het elk jaar weer een hele uitdaging. In september wordt incognito op de ATB een globaal geschetste route gefietst. Onderweg komen dan al sadistische trekjes naar boven en wordt gekeken waar wellicht mooie hindernissen gebouwd kunnen worden. Wieger Visser zorgt daarna voor het gedetailleerd uitwerken van de verschillende routes (hoe bedenkt ie het). Vanaf november worden wordt de route getest tijdens de avonden proeflopen.

Het blijft een heel bijzonder gebeuren met sinds een aantal jaren zelfs een internationaal tintje Twee teams van de Duitse partner gemeente Ilmenau en één team uit het Poolse Garbow zijn inmiddels besmet met het Wampexvirus. Zij arriveren op de donderdagavond en worden door de organisatie en brandweer in de kazerne ontvangen. Langzamerhand komt iedereen dan al een beetje in de zo typische Wampexsfeer; iedereen is enthousiast en werkelijk alles loopt praktisch vlekkeloos.

Op de zondag en donderdag vooraf aan de tocht worden de opdrachten opgebouwd. Vrijdags worden de puntjes op de i gezet, en worden de letters e.d. in de route aangebracht. Zo tegen 17.00uur zijn wij klaar (of soms net niet), en moeten we er tegen vliegen om de mensen op post te hebben voordat de ploegen arriveren. Tijdens de nacht zelf zijn er, naast de deelnemers, nog zo’n 110 vrijwilligers die er mede voor zorgen dat de Wampex succesvol verloopt.Het is voor de organisatie toch altijd weer een hele opluchting als het eerste team de finish passeert. De centrale post verzamelt alle informatie van de posten, zodat we goed het verloop kunnen zien. Ook kunnen we op deze manier zien of er een groep niet bij een bepaalde post is gearriveerd en aan het dwalen gaat.

Zonder uitgebreide managementtechnieken zorgt dit sfeertje ervoor dat er onbewust een gigantische teambuilding bij de deelnemers en de organisatie tot stand komt. Dit wordt door de deelnemers eenmaal weer terug op de werkvloer ook uitgestraald, waardoor veel organisaties deelname ook stimuleren.

Dan is er nog een groep trouwe ATB’ers (ook van de brandweer uiteraard), die de route op de zondag na de Wampex controleren op achtergebleven afval, zaklampen, mutsen enz.

Tot zover een stukje historie en heden van de Wampex Vledder.

De organisatie